Pieter Knorr
Een glans van verwondering
Ogenschijnlijk geeft de schilder Pieter Knorr een nabootsing van de werkelijkheid: voorwerpen, dierfiguren, bloeisels en personages geplaatst in een getemperd, soms zelfs schemerachtig licht. Voor de goede verstaander, de intensive beschouwer, geeft Pieter Knorr meer. De ware schilder bootst niet de werkelijkheid na, hij schept een nieuwe werkelijkheid. Bij een goed schilderij gaat het niet om de afbeelding, maar om de verbeelding. Kijken is nog geen zien. Het lijkt of je de bloemen op de werken van Pieter zo uit de vaas kunt pakken. Maar wie goed ziet, bemerkt al snel dat de bloemen hem ontgaan. Het eenvoudigste bloeiseltje is een mysterie!
Alle echte kunst wordt geboren uit verwondering. Wat Pieter Knorr ons toont is het buitengewone van het gewone; de geheimzinnigheid van het alledaagse: het wonder van het bestaan(de). De zeer herkenbare voorwerpen brengen je in een andere wereld. Ze tonen ons dat het bestaan een mysterie is. De componist, de dichter, de verhalenverteller, de schilder of de beeldhouwer die dat bereikt, is een waarachtige kunstenaar.
Klik hier voor het werk van Pieter
Uit het atelier
“Doe maar wat je wilt, ik zie je toch niet”. Met mijn camera wring ik mij in allerlei bochten om hem maar niet af te leiden tijdens het schilderen. Hij is echter zo bevangen door het licht, vorm en de glans van de huid dat ik inderdaad niet bang hoef te zijn hem te storen. Zijn kwast gaat al een bezetene over het doek. Klats, kledder, een paar extra tubes verf worden leeg geknepen op het palet, om vervolgens in razend tempo vermengd te worden en op het doek te belanden. Zijn ogen lijken waanzinnig, uitzinnig van concentratie en verrukking. Wijd open en dan weer zacht en teder. Op nog geen meter afstand staat een geluidsbox keihard klassieke muziek te spelen. Een sierlijke viool gaat vloeiend over in een schitterend cello die op zijn beurt ruw om de oren wordt geslagen met pauken. Het muzikale geweld gaat een vreemde strijd aan met de motoriek van deze schilder.
Pieter Knorr, een zeer begaafd schilder, heeft een jaar geleden van een inwoner uit zijn dorpje een dood veulentje gekregen. Het dier is vanuit de vriezer op een paar donkere velours achtergronddoeken beland. Het zachte zijlicht strijkt over de glimmende huid. Tientallen nuances in bruinen en gelen worden steeds beter zichtbaar nu het ijs aan het smelten is. Zijn mateloze fascinatie voor de dood heeft mij doen besluiten om deze rit te maken naar een klein dorpje vlakbij Groningen. Onder zijn vingers krijgt de dood een geruststellende warmte en zachtheid. Wezenloos staart Pieter voor zich uit als hij in zijn stoel bijkomt van de inspanning, met zijn veulen op zijn buik.
Fotografie Duco de Vries